باز هم گلایه

چرا نسل ما اینطور تربیت شده؟

مسئولش کیه ؟ کجا باید گلایه کرد؟

چرا ما عادت کردیم بوسه دوتا عاشق رو با نفرت نگاه کنیم؟

چرا ما باید صحنه اعدام یک جوون رو با عشق نگاه کنیم ؟ سوت بزنیم ؟ کیف کنیم ؟

نمیشه خودمون رو برا چند لحظه جای اون فرض کنیم؟

شاید ما اون جوونی باشیم که جوونی کرده و چند لحظه خون به مغزش نرسیده

کی قراره ما درست بشیم ؟

هر کدوممون پر شدیم از خصایص منفی ، بعد از دیگرون انتظار داریم ؟

چقدر زیبا گفت که " پوشیدن کفش راحت تر از فرش کردن تمام دنیاست "

حالا من باب طنز ، با اجازه تون یه عکس انداختم در رابطه با همین مواردی که خدمتتون عرض کردم تا ثابت کنه خیلی هم بیراه نمیگم